Jaja, daar zijn we weer!!

Hallo lieve mensen in Nederland (en ook hallo aan die paar mensen die toevallig ergens anders op de wereld zijn),

Hier zijn we dan eindelijk. Zoals enkele ons eraan hebben moeten herinneren was het inderdaad hoog tijd voor een update. Helaas was dat geen eenvoudige opgave ditmaal. Op het moment dat het eventueel een goed tijdstip zou zijn om weer eens wat van ons te laten horen, werd geheel Tshepo Ya Bana geveld door de griep. Zo een waarbij vooral de de vrijwilligers en kinderen ziek werden, zo een met 40 graden koorts en megaspierpijn en het gevoel alsof je een vaatdoek bent....... Chaotische week waardoor weinig tijd overbleef om achter de computer te gaan zitten. Toen iedereen zoetjes aan weer beter was, viel het internet (de telefoonlijn) uit voor maar lieft een hele week. Afijn, nu zijn we weer boven water en online!!!! (Dit alles schreven wij offline, twee dagen geleden, waarna natuurlijk het internet om onverklaarbare reden weer uitviel..)

Om te beginnen hebben we eindelijk eens wat spannends ondernomen. Een tijdje terug zijn we bij onze buurman met quads over zijn gamefarm gecrosst. Echter voordat we ons hieraan waagden, hadden we enige oefening nodig om de motorvoertuigen te temmen. Anne begon zeer enthousiast met te veel gas geven en raakte al snel de controle kwijt met als gevolg dat een boom bijna met wortel al uit de grond gerukt werd.......... Gelukkig was ze niet de enige met een dergelijk actie, want Marja besloot tijdens de rit om een bocht iets ruimer te nemen en vlak voor een boom tot stilstand te komen.
Derek (lees: de buurman) had veel te vertellen over de flora en fauna van zijn terrein. We hebben impala’s en koedoe’s gezien, op het huis van een 4,8 meter lange python gestaan. Dit alles vond plaats aan het einde van de middag waardoor de laagstaande zon een heel mooi plaatje van dit alles maakte. Heerlijk om in Afrika te zijn!

Hoewel we dachten dat het niet meer leuker zou kunnen worden met de kinderen en dat de routine erin zou sluipen, zijn er toch telkens nieuwe dingen waardoor we het gevoel hebben dat elke nieuwe dag weer leuker is dan de vorige. Dit is niet alleen omdat we iedereen hier steeds beter leren kennen, maar ook omdat we zelf voortdurend inventiever worden met het verzinnen van nieuwe activiteiten. Zo hebben we afgelopen vrijdag een movie-night gehouden voor de iets oudere kinderen in de volunteerscottage. De avond begon met eten van KFC waar de kinderen al dagen van te voren naar uitkeken. Op de dag zelf heeft Nhlanhla verschillende malen gevraagd wanneer het nu eindelijk donker zou worden en daarmee de filmavond zou kunnen beginnen. Na het eten werden de matrassen en dekens voor de dag gehaald en op de grond gegooid, het volume van de muziek ging omhoog en zo ontstond er een kleine kinderdisco. Onze haren moesten los en iedereen stuiterde al headbangend en dansend de kamer door. Toen kwam natuurlijk nog de film; alle lichten gingen uit, chips en fris stonden op tafel en de film werd gestart. Gedurende de film vielen maar liefst vier persoontjes in slaap natuurlijk inclusief Marja (verrassing???).
De volgende dag moest er natuurlijk gepoetst worden. Tijdens deze schoonmaak kreeg Marja een kleine verrassing. Al grondig stofzuigend, zelfs onder het tv-kastje, stuitte ze daar op een RAT! Ze trok toen onmiddellijk een sprintje naar Mark die vervolgens laconiek een groot schietgeweer voor de dag haalde. Het beest bleek zwaar gewond te zijn (waarschijnlijk gebeten door een slang....waar zou die zich dan bevinden.......). Mark besloot niet om hem neer te schieten maar om hem met een bezem dood te slaan. (Dit alles tijdens Anne’s lunch. Erg lekker.)

Er is een nieuwe trend ingeslopen om sochtends met de toddlers te gaan wandelen. Tot twee weken geleden gebeurde dit met kinderwagen, nu mogen ze hun eigen beentjes gebruiken. Voor de twee meisje is het erg spannend om op onbekend terrein te zijn; ze willen dan ook continue onze handen vasthouden en als we dit niet doen eindigt dit in een brulconcert (inclusief dikke groene snottebellen). Het is heerlijk om met vijf kleine zwarte smurfjes door de bush bush te lopen in het ochtendzonnetje. Op de planning staat een wandeling met picknick en bal.

Afgelopen week is Stompie maar liefst twee jaar oud geworden. Volgens de traditie bakte Chris een grote taart en met de hele familie zongen we Happy Birthday voor hem. Wij zetten dit concert nog even voort met alle Nederlands verjaardagsliedjes die wij kenden (tot hilariteit van de anderen). Het uitblazen van de kaarsjes was nog iets teveel gevraagd van dit stuiterende mannetje, maar hij kreeg genoeg hulp. Het kleine feestje veroorzaakte enigszins tijdtekort voor het badderen, maar hier was een hele simpele oplossing voor; gewoon met zn vijfjes tegelijk in één bad (zie foto). Anne heeft de gewoonte ontwikkeld om niet alleen tijdens verjaardagen en badderen, maar altijd en overal te zingen. Mark en Chris hebben haar gedoopt tot The Singing Girl.

Behalve het leven met de kids hebben we gelukkig ook nog genoeg vrije tijd. Deze tijd gebruiken we vooral voor lezen en lezen en lezen. Een nieuwe bezigheid is het kijken van alle afleveringen van Grey’s Anatomie (zéér verslavend met name voor Anne en Inge). Over Inge hebben we eigenlijk nog niets verteld; zij is de derde volunteer en is hier al sinds oktober. De afgelopen weken hebben we alles met zn drietjes gedaan en dit is een hele goede combinatie. Erg gezellig! Van haar moeten we helaas over tien dagen afscheid gaan nemen. Dan komen er twee nieuwe meiden (ook uit Nederland....). We zijn benieuwd.
Verder hebben we in deze vrije tijd alle twee al een keer een grote supermarkt bezocht. Groot in de zin van ENORM!!! Als je eerst langs een township rijdt met golfplaten huisjes en vervolgens in zon winkel rondloopt, snap je wat een tegenstellingen hier zijn. Maar ontzettend lekker om even doorheen te banjeren en alles te kunnen kopen wat je maar kunt bedenken (ja, ook tv, kleding, en noem maar op...!!)

Over tien dagen komt Marja’s mama en tante ons bezoeken. (En aan het eind van maart komt dr pa en tijdens de reis komt Bart.......waarom komt niemand Anne bezoeken, arm kind. Ze heeft haar hoop ondertussen op één speciaal iemand gericht, hint hint hint.) We kijken uit naar ons bezoek uit Nederland dat boeken en Skipbo met zich mee brengt. 
Nou, zoals jullie kunnen lezen gaat het gewoon nog steeds heel erg goed met ons en willen we voorlopig nog niet naar huis. Dit betekent niet dat we jullie niet missen!

We zijn beniewd naar verhalen uit Nederland en kijken dus hoopvol uit naar jullie reacties!
Dikke zoenen vanuit een bloedheet Hammanskraal (lees: vandaag 44 graden) van Marja en Anne.