bye bye Hammanskraal

Hallo allemaal!

Op onze laatste dag in Tshepo Ya Bana willen wij nog even iets van ons laten horen. In de laatst maand hier hebben we veel tijd gehad om samen uitstapjes te maken en we willen jullie onze ervaringen natuurlijk niet onthouden.

Om bij het begin te beginnen……
Drie weken geleden stonden we op de vroege vrijdagochtend (lees: 5.45 uur) klaar om de lucht in te gaan met een micro-light-vliegtuigje. Voor degenen die hier nog nooit van gehoord hebben: zie het als een soort van vlieger met een motortje en een bakkie eronder. Tijdens zonsopgang mochten we beiden een halfuur genieten van de adembenemende omgeving. Vanuit de lucht zagen we neushoorns, giraffen, zebra’s, wildebeesten, warthogs en nijlpaarden die hun kop boven het water uitstaken. Ook vlogen we over onze eigen huis en daar werden we toegezwaaid vanaf de grond door enthousiaste kinderen (maar ook doodsbange peuters). We voelden ons als vogels zwevend door de frisse buitenlucht en de zon maakte het geheel af door de wolken roze op te lichten. Geweldige ervaring!!!
Datzelfde weekend mochten we met mama Joy mee naar haar kerk om een stukje cultuur op te snuiven. Meestal verwacht je van een kerk een groot stenen gebouw, maar deze kerk bestond uit een tent waaronder kerkbankjes stonden. Voordat de dienst begon kwamen veel mensen zich aan ons voor stellen en ons welkom heten. Toen begon het met uitbundig zingen en dansen. Er werd veel gelachen en door elkaar gepraat. De dienst werd gehouden in Engels en in Tswana. Wat betekende dat elke zin in de ene taal werd gevolgd door dezelfde zin in de andere taal. Soms waren de mensen die de dienst voorzaten echter enigszins in de war en werd er naar dezelfde taal vertaald. Gelukkig was er dan telkens een opmerkzame kerkganger die riep: 'Same language!!!'
De muziek was vrolijk en werd vol energie gebracht. Toch was het ook wel een beetje vermoeiend want onder het tentdak was een soort van sauna ontstaan en de preek duurde naar ons idee best een beetje lang.
De volgende zondag brachten we een bezoek aan mama Mina's kerk met een delegatie van acht blanke mensen. Dat was natuurlijk nogal een bezienswaardigheid voor de vaste kerkgangers en we werden dan ook gevraagd om ons voor te stellen en te vertellen wat ons naar Zuid-Afrika bracht. Speciaal voor onze groep werd deze dienst in het Engels vertaald, maar het was niet altijd goed te volgen omdat beide sprekers het leuk vonden om tegelijkertijd te praten. Ook deze mis werd begeleid door dans en muziek, echter minder uitbundig dan in mama Joy's kerk. (Voor de nieuwsgierig lezer: deze kerk was wel van steen.)
Onze groep bestond uit acht mensen, omdat we dat weekend twee bezoekers hadden, naast de papa van Marja die al een paar dagen bij ons was. Mascha, een vriendin van Marja van de middelbare school, en haar vriend Teo zaten inmiddels ook al twee maanden in Pretoria en kwamen een weekendje bij ons langs. Samen zijn we naar Bela bela springs gereden, naar de warmwaterbronnen. Voordat we echter ons in zwemkleding begaven, besloten we om eerst ergens een biertje te drinken. De eerste pub die we tegenkwamen was blijkbaar de bar van de blanken van het dorpje. Maar een blik naar binnen deed ons besluiten om nog een stukje verder te lopen (karaokemuziek en een gemiddelde leeftijd van 65 jaar). De bar aan de andere kant van het blok was gevuld met zwarte mensen en zag er wel erg gezellig uit. Daar hebben we ons een tijdje vermaakt, voordat we naar de waterbronnen vertrokken. Deze waren helaas niet de indrukwekkende attractie die we hadden verwacht (lees: de attractie bestond uit een heel warm zwembad, 36 graden, en een nog warmer zwembad, 42 graden), maar we hebben een topdagje gehad. Het was heerlijk om er nog een middag op uit te kunnen gaan. Ook was het interessant om de verhalen van Mascha en Teo te horen die, tot nu toe, voornamelijk het Zuid-Afrika van de rijke blanken hebben gezien.

Om de laatste week van ons verblijf goed te beginnen, hebben smaandags een ritje op een olifant gemaakt. Deze beesten waren nog kolosaler dan in onze gedachten, zeker als je er vlak naast stond. Het was een apart gevoel om met vier personen op de enorme rug van zo'n beest te zitten. Vanaf onze hoogte (3,2 meter van de grond) hadden we een mooi uitzicht en konden we eens op een andere manier van de omgeving genieten.

Dinsdag nam papa Marja ons mee naar het wildpark Pilanesberg. Nog vroeger dan dat we opstonden voor onze micro-light-vlucht stonden we klaar voor vertrek (4.00 uur!!!!!). Maar de reden hiervoor was dat we dan al om 6.00 uur het park in konden rijden en daardoor de meeste kans op het zien van dieren hadden. Door dit park konden we zelf met behulp van een routekaartje rondrijden. Het eerste half uur was er natuurlijk geen dier te bekennen, maar dat was op zich niet zo'n probleem omdat de omgeving alleen al een indruk op ons maakte. De eerste zebra die we op ongeveer 85 kilometer afstand zagen, maakte dat dat wij door het dolle heen waren. Dus stel je onze reactie eens voor toen we bijna in de kont van de volgende zebra reden. Gelukkig bracht deze dag ons ook nog enkele andere dieren, zoals giraffen, witte neushoorns, aapjes, veel herten en wildebeesten (en nog honderdmiljoen andere zebra's). Aan het einde van de dag lieten de nijlpaarden zich ook nog even zien en na lang zoeken zagen we gelukkig ook nog onze lievelingsdieren: de warthogs (pumba's in levende lijven)!!! Naar olifanten hebben we net zolang gezocht totdat we in elke boom een olifant zagen en ze later ook nog in de lucht vliegen. Helaas hebben we ze niet gevonden maar we zijn er zeker van dat ze zich expres achter boompjes verstopten als wij langs kwamen rijden. Verder hebben we voor weinig geld fantastich kunnen ontbijten en lunchen. Maar daar waren wel elke keer van die brutale kippen, aldus papa Marja, die het op ons eten voorzien hadden (fazanten).

Hier in huis is alles verder zijn gangetje gegaan. Hetgeen dat wel oproer veroorzaakte was het aankomen van twee nieuwe bewoners; Milo en Cassy. Deze broer en zus zijn twee ontzettend schattige puppy's. Gevoelens omtrent deze kleine hondjes varieerden nogal; de meeste kids zijn helemaal gek van ze, maar natuurlijk waren enkele van onze peuters doodsbang van ze.
Voordat wij aan onze reis door Zuid-Afrika zouden beginnen, nodigde mama Joy ons uit om een avond te komen eten in haar cottage. Voor het eerst kregen we echt Afrikaans voedsel voorgeschoteld, namelijk mieliepap Deze pap werd geserveerd met salsa en we mochten het met onze handen eten!! MMMMMMMMMMMMM...........
Verder hebben we nog wel wat leuk nieuws! Een van onze baby's, Bongani, is namelijk geadopteerd. Het is de eerste die tijdens ons verblijf daadwerkelijk vertrokken is. Als wij over drie maanden weer hier terugkomen hopen we dat er ondertussen veel meer van onze lieve schatjes zijn vertrokken naar een eigen gezinnetje. We hebben namelijk inmiddels besloten dat we onze laatste dagen in Zuid-Afrika weer hier willen door brengen, want Tshepo Ya Bana en zijn mensen zijn toch wel een beetje als thuis gaan voelen.

Gisteren was onze laatste werkdag en daar hebben we een leuke invulling aan gegeven. Marja is met de boys, Noxolo en Violinda gaan koekjes bakken en versieren. Dit was één gezellige en dolle kliederboel. Met als resultaat een berg gekleurde en mierzoete koekjes. Anne heeft na het poetsen van de badkamer ontzettend genoten van het resultaat. Een week geleden waren Anne en Kirstin op een of andere manier in een stoeibui beland, die Kirstin helaas gewonnen had. Anne deed toen de belofte om haar nog eens met kleren en al in het zwembad te gooien. Toen hebben we samen een complot gesmeed waarin mama Mina betrokken was. Met al onze krachten slaagde we erin een gillende Kirstin in het diepe te gooien. Helaas had deze actie natuurlijk zijn gevolgen met als resultaat dat niet alleen Kirstin, maar ook wij en Kagiso in het zwembad lagen met onze kleren aan. Klein detail: het is hier momenteel wat kouder weer en het zwembad wordt nu niet meer echt voor plezier gebruikt.........

Op dit moment zitten we achter Kirstins laptop terwijl Chris en Mark speciaal voor ons eten op de braai aan het voorbereiden zijn. Het begint nu pas echt tot ons door te dringen dat we zodadelijk afscheid moeten gaan nemen van iedereen. Het is bijna niet te geloven dat we hier nu al bijna drie maanden zijn, maar aan de andere kant voelt dit huis nu ook wel echt als ons thuis. Gek dat wij vanaf nu niet meer degenen zullen zijn die alle kleintjes uit bed halen en ook weer 'night-night' kussen. We vinden het moeilijk om te beseffen dat we niet meer precies zullen weten hoe het met iedereen verloopt. We weten in ieder geval wel dat we iedereen heel erg gaan missen!!!!!
Ondanks dat we het zometeen even moeilijk krijgen en de nodige tranen zullen rollen, hebben we veel zin in de avonturen die komen gaan. We proberen jullie daarvan zoveel mogelijk op de hoogte te houden vanuit de diverse internetcafés. Dus waarschijnlijk zal ons volgend bericht vanuit Kaapstad zijn!

Heel veel liefs van Marja en Anne